Boeken
Mijn naaste huisgenoten waren vorige week op vakantie naar hun expat-zoon en diens gezin in New York. Voor mij betekende dat dus een week in eenzaamheid, want mijn agenda vertoonde toevallig weinig afspraken met andere anderen. Gelukkig schoten een zus en een broer me te hulp door me twee boeken aan te bevelen en te lenen, terwijl ik trouwens zelf net begonnen was in een ander boeiend boek: ‘De ongelooflijke geschiedenis’ (hoe het christendom onze cultuur vormde) van Boogerd, De Graaf en Paas over de historie van het christendom in onze cultuur. Ik had dus heel wat te lezen en kwam haast tijd te kort. Het boek van mijn zus was de onlangs (2026) verschenen uitgebreide biografie van Nicolaas Beets door Rick Honings, dat van mijn broer de bijna driehonderd bladzijden over Alexandrië van Pollard en Reid, in 2007 vertaald uit het Engels. Alle drie de boeken hebben mij zeer geboeid, al vind ik het eerste wat eenzijdig protestants, het tweede wat theologisch oppervlakkig en het derde uiterst informatief en boeiend geschreven, maar wel erg gedetailleerd. Ik kom er nog wel op terug. Ik heb me dus niet verveeld of eenzaam gevoeld, want de televisie en de kranten hielden me tussen het lezen door op de hoogte van de actualiteiten en de gang van zaken in de Tweede Kamer.
Verjaardagen
Oktober is in onze familie een verjaardagsmaand bij uitstek. Waar september en november overigens weinig voor onderdoen. Ook in het voorjaar is er een voorloper met paladijnen: maart, waarbij februari en april duidelijk het onderspit delven. Sommigen van ons zijn duidelijk meer verjaardaggevoelig dan anderen: zij bezinnen zich van tevoren op de vraag welke cadeautjes geschikt zouden zijn en of het om een zogenaamd kroonjaar gaat. De een vindt het fijn om jarig te zijn, de ander om naar een verjaardag toe te gaan. Er weer anderen zouden graag beide uit hun leven willen wegkrijgen. Het is mij opgevallen dat daarbij de leeftijd ook een voorname rol speelt: kleine kinderen vinden krijgen en geven allebei leuk, schoolkinderen gaan en komen ook. Pubers generen zich vaak om jarig te zijn, maar o wee als men ze vergeet. Als je oud(er) wordt, zie je soms tegen beide -gaan en ontvangen- op, omdat ze alle twee energie kosten en je dan anderen moet inschakelen voor vervoer en/of verzorging.
Al met al: lastig, maar ook feestelijk, meestal gezellig en ontmoetingsrijk en voorzien van hapjes en drankjes! Alvast welgefeliciteerd!
Fruitoogst
De peren zijn geplukt, nog niet rijp, maar de meeste volop gegroeid en naar ik hoorde geschikt om op de fruitschaal verder rijp en lekker te worden. Het is oktober, de plukmaand is eigenlijk voorbij, maar de appels hangen nog, zij het niet lang meer. Er deed zich iets bijzonders voor: aan een van onze boompjes hing maar één peer. Die trok dus al wat aandacht, maar was ook echt nogal speciaal: volop roodhuidig en met een andere vorm als die van de conferences en de commiezen: meer mooi en gaaf. En al heerlijk zoet van smaak en sappig, want we hebben haar/hem -peer is een vrouwelijk woord, appel een mannelijk, daar klopt iets niet- geplukt en bij Google geprobeerd te identificeren. We vonden hem/haar: het was een niet zo vaak voorkomend en beschermd soort Doyenne du Comice met een Engelse naam: Sweet Sensation, in 1992 in Wijdenes voor het eerst geteeld door Simon Broertjes. Elk exemplaar krijgt een soort label/etiket alsof zij/hij van adel is, met erop afgebeeld: lippen die ons willen zoenen. U begrijpt dat we hier uitzien naar volgend jaar!
Regering?
Met extra aandacht volg ik via de televisie de recente besprekingen in de Tweede Kamer. Eigenlijk vind ik een minderheidsregering zo gek nog niet: alle partijen -die er nu eenmaal in Nederland zijn met voor- en nadelen- hebben extra invloed omdat hun stemgedrag direct meetelt bij elke beslissing van de regering. Dat lijkt mij best democratisch en voorkomt tot op zekere hoogte wat achterkamertjespolitiek doordat er meer verantwoording en uitleg wordt gegeven in het openbaar. Of er ook meer effectief beleid van komt en gedragen regeringsverantwoordelijkheid, is de vraag, maar het meedoen van Klaver en Spekman c.s. lijkt me daar een bijdrage aan. De VVD en PVV minder drammerig en de kleine partijtjes wat minder schreeuwerig door inschakeling van meer deskundigen kan best een voordeel zijn in onze omstandigheden.
Hoevinudie?
Hè, hè!’