Mijn naaste huisgenoten waren vorige week op vakantie naar hun expat-zoon en diens gezin in New York. Voor mij betekende dat dus een week in eenzaamheid, want mijn agenda vertoonde toevallig weinig afspraken met andere anderen. Gelukkig schoten een zus en een broer me te hulp…

Vanaf mijn intussen langgeleden jeugdjaren ben ik een verwoede krantenlezer. Al jarenlang ben ik geabonneerd op drie dagbladen -een regionaal, een liberaal en een sociaal- aan het lezen waarvan een flink deel van mijn dagelijkse dag wordt besteed. En daarbij komt nog het verwerken van de nodige week …

Weer moet ik mijn sitenieuws beginnen met een droevig overlijdensbericht. Deze keer zeer onverwacht en met een plotselinge invloed op mijn eigen leven. Al jaren heb ik een soort familiecontact gehad met het gezin van een neef van mijn vader die indertijd uit ons geboortedorp ‘emigreerde’ om een agrarisch bedrijf te beginnen in Heerhugowaard…

Vorige keer sprak ik al -misschien te voorbarig- over de ‘afkoelingsmaand augustus’, terwijl het nog bloedheet was. De wens weer eens de vader van de gedachte? Soms wordt zo’n voorbarigheid gelukkig niet bestraft, zelfs dubbel verhoord: het is nu normaal augustusweer en de tuinen…

Hè, hè, gelukkig zijn de bloedhete dagen van de afgelopen weken voorbij. Het lijkt wel of de nu begonnen augustusmaand een afkoelingsmaand gaat worden. Nu nog de regen, die hopelijk op komst is. Want onze tuin is haast ten dode opgeschreven nu zelfbewatering uit den boze is verklaard…

Vorige keer heb ik u laten weten dat er uit onze maandagmorgengroep een was overleden. Reinhart Höhne-Sparborth, van wiens inbreng we menigmaal hebben geprofiteerd. Tot onze schrik is intussen uit ons midden uit onze groep ook Toos Schipper door de dood weggenomen …

Ik heb deze keer een aantal niet-zo-positieve gebeurtenissen voor u, de een ernstiger dan de ander. Het leven is niet altijd een meevaller. Zaterdag 20 juni vond ik in mijn brievenbus de ochtendkrant met de korte overlijdensannonce van onze maandagochtendgroepsgenoot Reinhart. Plechtig met zijn volledige naam die hij zo vaak aan veel mensen hier in Hoorn moest uitleggen …

In een van de gespreksgroepen waar ik aan deelneem, hadden we het over ‘monumenten’ naar aanleiding van de discussies die hier in Hoorn gaande zijn over het standbeeld van J.P. Coen. Het is in de voorvorige eeuw geplaatst op het centrale plein van onze stad …

Een paar dagen geleden had ik contact met een paleograaf. Een goede vriend van mijn broer, die op bezoek kwam, mag zich wel zo noemen, want hij gaat tot het uiterste, als hij een geschreven tekst uit vroeger tijd in handen krijgt, om te achterhalen wat er geschreven staat.

Elke dag zie ik tussen de verkeerdrukte op onze vernieuwde Loniusstraat -waar ik volop uitzicht op heb- vrachtautootjes rijden met reclame voor de thuisbezorging van op te warmen maaltijden. Zelf maak ik er ook gebruik van, want een ervaren kok ben ik bij lange na niet.

Ook dit jaar is bij ons -en in heel wat hoorn-noordse straten, ook vanaf de nieuwbouwhuizen- de rood-wit-blauwe vlag weer uitgestoken. Halfstok op 4 mei vanwege de herdenking van WOII, vrolijk wapperend op 5 mei vanwege de herdenking van de bevrijding.

Gelukkig is onze tuin -die vroeger een grasveld was- vooral dit jaar een rijkelijk lenteparadijs. Kennelijk is er in het vroege voorjaar genoeg regen gevallen en wordt die nu opgevolgd door een periode van volop zon. Nog nooit zijn er zoveel prachtige kleuren en vormen van allerlei soorten tulpen en andere bloemen …

Zelfs bij De Slimste Mens wist geen van de drie kandidaten wie Alva was, laat staan wat het betekende dat die op 1 april 1572 zijn Bri(e)l verloor. Intussen vroeg ik me af wat er achter de nog altijd gangbare 1 april-grappen schuilgaat.

Met genoten genoegen heb ik vanmiddag (17-03) het lezen beëindigd van de nieuwe biografie van Godfried Bomans (Vleugelman 2025 door Gé Vaartjes). Te leen van een van mijn zussen, omdat ik -met veel anderen- eigenlijk niet zo geïnteresseerd was …

Mijn leven lang ben ik blij geweest dat ik geboren ben in de lente. En nog wel in de ‘Goede Week’, waarvan ik dacht dat die elk jaar zo genoemd werd omdat mijn verjaardag erin viel. Later -op het seminarie?- drong tot me door dat ‘Goede Week’ en Pasen iets met elkaar te maken hadden en dat mijn verjaardag daarbuiten (daar buiten?)

Dat kwam goed uit! Olympische Winterspelen terwijl ik griep doormaakte. Dan heb je kans dat de tijd niet zo lang duurt voor je weer in conditie bent. Het spannende van de sport tegenover de ellende van koorts, slapeloosheid en gebrek aan eetlust.

Warempel! Binnen een redelijk korte formatietijd hebben we een nieuwe regering. Vanuit een andere mentaliteit: overleg met de Tweede Kamer, met vertrouwen in de bijdragen van die kant op de verbetering van de wetgeving en met vastberadenheid, doorzettingsvermogen en deskundige aanpak om ons land in beter vaarwater te krijgen.

Om met iets huishoudelijks te beginnen: de stoel. Enkele jaren geleden kocht ik in navolging van Willeke Alberti een luie stoel bij Velderhof. Die was wel duur, maar beviel me heel goed. ‘Hoe ouder, hoe luier’, zegt mijn zelfbedachte spreekwoord.

De wereld kan soms plotseling veranderen. Het nieuwe jaar was nog niet goed doorgebroken uit de eeuwen der eeuwen of we hadden een plotselinge verrassing: sneeuw. Natte sneeuw, dat wel, en dat is nog lang geen elfstedentochtwinter…maar toch: voor een paar uur een witte wereld.

Dit jaar ben ik bewust in mijn eentje de kerstdagen doorgekomen. Ik las in een artikel uit een geestelijk tijdschrift dat je dat eens kon proberen om je belevingservaring van de zogenaamde feestdagen te verfrissen en eens goed aan jezelf toe te komen.

Is het u ook opgevallen dat de reclamewereld zich steeds meer onttrekt aan de tegenstelling tussen Sinterklaas en Kerstmis en Oud-en-Nieuw? Vroeger gingen nogal wat winkelklanten op hun strepen staan als het ‘feest’ van hun voorkeur …

De Hoorn-Noordse hoofdstraat waar wij wonen, de Johannes Poststraat, is al maandenlang in renovatie. Niet alleen het wegdek maar ook de riolering, de bomenvoorziening, de trottoirs en de elektriciteits- en internetsverbindingen waren dit jaar aan de beurt.

In verband met de uitslag van de recente Tweede Kamer-verkiezingen hoor ik in mijn omgeving de vraag hoe het komt dat Jetten het heeft gewonnen van Bontenbal. Beiden zijn het keurige verschijningen, vindt men, maar Jetten heeft niet zo’n duidelijke en dieper gravende achtergrond…

Bij de koffie hebben we hier in deze dagen levendige gesprekken over de aanstaande verkiezingen (29 okt.). Ik verkeer nogal eens in gezelschap van a.s. kiezers die ongetwijfeld links zullen stemmen, waarbij ikzelf als een beetje rechts overkom.

Het was zover. De herfst was vorige week onstuimig genoeg om onder de vogels in onze tuin om te roepen dat de vruchtbomenoogst rijp genoeg was om dieven te verwelkomen. Sommige lieten het bij pikken en laten vallen, andere gingen er vandoor met stukken appel of peer.

Zijn we bezig een nieuwe wereld te krijgen? Dat vraag ik me in deze laatste (?) jaren van mijn leven wel eens af. Ik bedoel niet dat we misschien een nieuwe planeet zullen ontdekken waarop je -wie weet- kunt gaan wonen, maar wel: komt er een andere wereld waarin ons leven zich gaat afspelen?

In de krant werd vorige week een lijstje gepubliceerd van de in Nederland het meest voorkomende vogels. De merel kwam op no.1. Terecht, vonden mijn buren, ook in onze tuin hoor je ze ’s morgens vroeg al lustig zingen. Tot mijn verbazing kwamen de huismus op de 2de en de spreeuw op de 3de plaats.

Het houdt niet op! Terwijl mijn sociale kring al zoveel keer een dierbare of bekende heeft moeten afstaan aan de bittere dood, was het vorige week weer zover: twee uit mijn leefgemeenschap overleden. Een op leeftijd, een ander nog betrekkelijk jong.

Eindelijk regen! In een van mijn vorige schrijfsels stak ik even de loftrompet op West-Frieslands klimaat en mijn aangename plek om er te wonen. Maar in de afgelopen julimaand werd mijn chauvinisme gelogenstraft door permanente droogte en hitte, zodat bijvoorbeeld onze tuin schreeuwde om water en er veel bloemen en planten voortijdig uitdroogden.

In deze vakantietijd zoeken veel ‘hardwerkende mensen’ en gepensioneerden ontspanning. Ikzelf vind die vooral in het via de tv volgen van de Tour de France. Soms is het een tijdrit of een rustdag, maar die werken bij mij niet zo ontspannend omdat ze vaak saai zijn. Geef mij maar de spanning van de gewone étappes.