Bomans
Met genoten genoegen heb ik vanmiddag (17-03) het lezen beëindigd van de nieuwe biografie van Godfried Bomans (Vleugelman 2025 door Gé Vaartjes). Te leen van een van mijn zussen, omdat ik -met veel anderen- eigenlijk niet zo geïnteresseerd was in de zgn. lolbroek die in de serieuze literatuurgeschiedenis niet erg meetelde en nooit een vooname prijs ontving. Maar dat vooroordeel ben ik nu te boven gekomen. Wat een boeiend boek, wat een boeiende man (mens)! 824 pagina’s, dat wel, maar het heeft me geen moment verveeld en ik heb zelfs de noten doorgenomen omdat ik toen hij nog leefde veel jaren in zijn leefwereld woonde in Heemstede. Veel van zijn diepere achtergrond en karakter boeide me en kon ik herkennen vanwege een gezamenlijke verouderde roomse opvoeding. B. blijkt een hyperbegaafde man en schrijver te zijn geweest, zeer taalbekwaam, en ondanks zijn vaak oppervlakkige humor een dramatische persoonlijkheid die ook jongeren aansprak en een uitgebreide lezers- en kijkerskring wist te boeien. De titel Vleugelman komt op het eerste gezicht wat onduidelijk over, maar al lezend ervaar je dat die raakt aan zijn diepere levensproblematiek. Wonderlijk dat zo’n man heeft bestaan.
Maarten
Ik ben geabonneerd op het tijdschrift ‘Maarten’van Maarten van Rossem. Ik weet wel dat sommigen hem eigenwijs vinden, maar vaak is hij anders, origineel en toch deskundig geïnformeerd. Neem het laatstverschenen nummer: over o.a. het gezondheidsverzekeringssysteem van de Verenigde Staten. Geschreven door zijn medewerker Frans Verhagen. Ik liet het lezen door mijn geïnteresseerde broer en zijn Amerikaanse vrouw van wie de jongste zoon met vrouw en twee kinderen in New York woont en dus met die rampzalige wanorde daar te maken heeft. Ze vonden het artikel heel juist en duidelijk geschreven. Hun eigen ervaring met de Nederlandse ziekenhuisopzet geeft hun vaak een zeer dankbaar gevoel. Ikzelf werd bij het lezen van ‘Maarten’ geboeid en beter voorgelicht door het artikel van Bart de Koning over de zogenaamde islamisering in en van Nederland. Ook zo’n rechtzettende bijdrage. Net als wat Beatrice de Graaf inbrengt als het om historische ondoordachtheden gaat. En -niet te vergeten- de leesbare tekst van Philip Dröge over ‘Boeddha op de vensterbank’!
Vondst
Onze tuin levert soms wat op! Vooral in de lente en de oogsttijd natuurlijk, maar ook wel eens bij het ‘ploegen’ of het grasmaaien en het verdere onderhoud. Bij het zomerklaar maken vonden mijn broer en zijn kleinzoon(tje) een omgewoeld antiek voorwerpje dat kennelijk een engeltje voorstelde. Want er waren duidelijk twee vleugeltjes op te onderscheiden. Onze fantasie kwam op gang: was het een engeltje of hebben duiveltjes ook vleugels? Heeft zoiets met de vroeger hier gevestigde Engelbewaarderskerk te maken? Of was er hier in de oertijd een engelenkerkhof van de stad Hoorn? In onze maandagochtendgroep wist iemand het zeker: het was ooit het dekseltje geweest van een stenen ontbijtjampotje van de pastoor. Misschien was het wel ooit door hem met wijwater gewijd!
We hebben het herbegraven: zoiets houd je in ere!
Straattaal
Sinds kort is ‘onze’ Loniusstraat een drukke straat geworden. Tot vorig jaar was het een rustige zijstraat van de Johannes Poststraat, maar sinds die beide zijn gemoderniseerd is de verkeersdrukte aanmerkelijk toegenomen: vrachtverkeer, personenauto’s, e-bikes, brommers (+ fatbikes), scooters, enkele normale fietsen (geen tandems) en trottoirvoetgangers. Sommige buurtgenoten klagen over drukte en lawaai, maar ik ervaar iets anders: meer gezelligheid. Er verschijnen namelijk ook steeds meer wandelaars die soms een praatje met elkaar maken en de nieuwe straatconstructie met elkaar bespreken. Vaak ouderen die niet meedoen met de drukte. Al met al: meer leven en meer gezelligheid, vind ik. Wel meer uitkijken natuurlijk.
Hoevinudie?
Uit het verslag van een politiebekeuring:
De chauffeur dacht dat aan zijn kant het raam openstond, het was echter dicht, hetgeen hij pas bemerkte toen hij zijn hoofd naar buiten probeerde te steken.de