Eentje
Dit jaar ben ik bewust in mijn eentje de kerstdagen doorgekomen. Ik las in een artikel uit een geestelijk tijdschrift dat je dat eens kon proberen om je belevingservaring van de zogenaamde feestdagen te verfrissen en eens goed aan jezelf toe te komen. Om erna bewuster het contact met anderen weer op je te nemen. Helemaal consequent was ik niet: mijn boeken en kranten bleven me gezelschap houden en mijn buurman-broer bleef gewoon trouw aan de koffietijd. Tv en Cd heb ik ook niet radicaal de deur gewezen: dat kon ik niet opbrengen. Het resultaat was niet wat ik ervan verwachtte: erg verdiept heb ik me niet gevoeld en de dagelijkse praktische activiteiten die ik -in stilte- moest blijven doen, gaven me geen gevoel van eenzaamheid en vulden de dagen met voldoende compensatie van de verveling. Al met al: een geslaagd experiment, maar een volgende keer zit er, denk ik, niet in.
Versturing
Plotseling viel het me in: Wie doet er eigenlijk wel of niet mee met het versturen van de beste wensen bij bepaalde bijzonderheden en op welke dagen? Door de drukte in mijn vroegere leven was ik niet zo’n actieveling op dit punt en bleef mijn wensgedrag meestal beperkt tot een algemene meelevende groet aan het eind van de kerkdiensten waarin ik voorging. Maar nu vroeg ik me af: Is het een bewuste keuze van mijn relaties of ze me met kerst of met nieuwjaar of bij andere gebeurtenissen een teken van meeleven toesturen en kun je daardoor iets van de levensbeschouwing van de afzender op het spoor komen? Men doet het bij verjaardag of ziekte, maar niet bij sintmaarten, sinterklaas of vakantie omdat er dan weer andere tradities in het spel zijn. Misschien wel bij het slagen voor een examen, geslaagde rijlessen of het vinden van een baan. De een is er overactief in, de ander helemaal niet, die ‘doet er niet aan’. En er is ook verschil in methode: post, telefoon, mail, chat, brief(kaart) of kunstreproductie, soms zelfs bezoek. Waar kiest men voor en wat zit er achter de keuze? Genoeg onderwerpen voor bij de koffie!
Regering
Als het goed gaat, zullen we binnenkort iets te horen krijgen over wat ons te wachten staat aan nieuwe regering. Van harte hoop ik dat het amateuristische en eigenwijze gedoe van de afgelopen jaren voorbij zal zijn en de ernstige zorgen die er onder de bevolking zijn gegroeid, eindelijk zullen worden aangepakt. Daar is algemene instemming voor nodig en inbreng van ter zake deskundige leidinggevenden die loskomen van alleen partijbelang en een daarop georiënteerde instelling. Het lijkt nu wel zover te zijn dat de meesten willen samenwerken of in elk geval een positieve bijdrage leveren aan beslissingen die nodig zijn om ons rijke maar te sterk rijken bevorderende land verder te helpen in zijn positie binnen Europa. Ons maatschappelijk leven verandert sterk, een bekwame en invloedrijke regering is daarbij nodig.
Vervanging
Het uitvaartcentrum aan de Hoornse J. Poststraat waar onze bewoning aan grenst, is de laatste tijd minder goed bereikbaar wegens wegwerkzaamheden. Terwijl ik normaalgenomen vanuit mijn woonkamer geen zicht heb op de toegangsweg ernaartoe omdat ons huis op een hoek ligt en ik uitkijk op een andere straat, is er voorlopig een noodverbinding aangelegd waar de rouwauto’s, vlak langs onze bewoning scherend, gebruik van kunnen maken om het voormalige kerkgebouw te bereiken en -na volbrachte taakvervulling- ons gebied te verlaten. Dat heeft tot gevolg dat mijn uitzicht vaak voorzien is van veel meestal zwart stoetvervoer om de begeleidende familie of relatie de overledene te laten vergezellen op weg naar kerkhof of crematorium. Misschien toevallig is het de laatste tijd nogal druk met uitvaarten in de daarvoor zeer geschikt gemaakte vroegere Engelbewaarders. Voor mij is het een goede aansporing telkens even stil te staan bij ons levenseinde. Eens komen we allemaal aan de beurt. Ik ben ‘van voor de oorlog’ en sta dus in de voorste rij. Gelukkig gaat het niet op het rijtje af. Eens worden we allemaal vervangen en mogen nieuwe mensen het beter proberen te doen dan wij.
Hoevinudie?
Elk nieuw jaar duurt maar een jaar!