Martien
Weer moet ik mijn sitenieuws beginnen met een droevig overlijdensbericht. Deze keer zeer onverwacht en met een plotselinge invloed op mijn eigen leven. Al jaren heb ik een soort familiecontact gehad met het gezin van een neef van mijn vader die indertijd uit ons geboortedorp ‘emigreerde’ om een agrarisch bedrijf te beginnen in Heerhugowaard ’t Kruis. Met enkele van zijn kinderen kreeg ik later, als assistent-pastor daar, weer betrokkenheid bij droevige of feestelijke gebeurtenissen en in Hoorn ontmoette ik nogal eens Martien, hun zoon, die hier in mijn parochiegebied uitvaartondernemer was geworden en ook mijn uitvaart -hopelijk na nog heel wat jaren- zou verzorgen. Martien Weel, welbekend in onze omgeving. Laat hij nu kortgeleden heel onverwacht zelf gestorven zijn! Voor zijn vrouw en zijn gezin natuurlijk een ramp, voor mij een hele overschakeling want we hadden al heel wat dingen afgesproken. Zo zien we maar weer: het leven wordt niet alleen door ons bepaald. Martien, rust zacht, je hebt je -te korte- leven prima besteed
Antivaartegenweer
Weer is onze geplande vaarboottocht in het poldergebied van Heerhugowaard niet doorgegaan, uitgesteld tot het komende voorjaar. Eerst was de dreigende regen onze bedreiging, nu de stormachtige tegenwind. Intussen is het weer opgeknapt en zouden we nu zo’n ontspannende natuurtocht best kunnen opbrengen, maar het besluit is genomen om het avontuur als een voorjaarsverrassing tot 2027 te bewaren. Het lijkt trouwens wel dat Moeder Natuur wil goedmaken wat ze ons in de afgelopen zomer aan droogte en hitte heeft aangedaan: in onze tuin is het groene gras in volle glorie teruggekomen en aan de nog jonge vruchtboompjes zijn gezonde en flinke appeltjes, peren, bessen, kersen en pruimen gegroeid terwijl de bladeren het al laten afweten door verschrompeld de septembermaand in te gaan. Ook de druiven van onze vrienden hebben het -zowel buiten al in de kas- uitstekend gedaan: ik kreeg twee heerlijke trossen. Alle reden voor een echte Oogstdankdag
Prinsjesdag
Het zou wel eens kunnen zijn dat nogal wat mensen in onze samenleving met ongerustheid uitzien naar de komende Prinsjesdag en de regeringsverklaring van koning Willem. Niet zozeer om de klimaatwisseling die ons bedreigt of de economische crisis vanuit de Hormuzstraat waar het kabinet ons doorheen hoopt te helpen, dat ook, maar bovendien om de versplintering van de meningen in de Tweede Kamer en zelfs in de regeringscoalitie. Té veel splinterpartijen en té veel pretentie het gelijk geheel aan eigen kant te hebben. De rechtse zekerweters verdringen zich aan de anti-Pro-kant en de pro-Pro-aanhang schaamt zich om ook maar één woord van instemming met de regeringsvoorstellen te laten horen en de stakingen en verkeersontwrichtende demonstraties te steunen. Veel thuiszitters -zoals ik- krijgen bergen ellende over zich heen omdat het waarderen van andersdenkenden en het samenwerken met niet-gelijkgezinden uit de tijd schijnt te zijn. Persoonsemancipatie heet dat, maar dat is het niet! Schreeuwers en zwijgers, dat zijn wij!
TV
De programmering van de televisie schijnt te moeten concurreren met de zogenaamde sociale media. Jongeren zijn meer ingesteld op de laatste categorie informatievoorziening, terwijl thuiszittende ouderen zich vaak moeten behelpen met inmiddels verouderd tv-gebruik en oppervlakkig tijdverdrijf. Als ik mijn intussen tweewekelijkse radio- en televisiegids binnenkrijg, kijk ik altijd even of er wat van mijn gading te verwachten valt. Vooral op NPO 1 valt het meestal tegen: vooral veel oppervlakkig quasimuzikaal geschreeuw en massadrukdoenerij. Op NPO 2 kon ik trouwens zowaar mijn hart deze week weer eens ophalen: Philip Freriks en Maarten van Rossem over de toegangen tot een nieuw verenigd Europa en ‘Andere Tijden’ over het zware leven van onze vroegere moeders. En daarna nog ‘De laatste dagen van Kaboel’. Het leek even of inderdaad de komkommermaanden voorbij waren.
Hoevinudie?
‘Met jou gaat het goed met mij!’