Stoel
Om met iets huishoudelijks te beginnen: de stoel. Enkele jaren geleden kocht ik in navolging van Willeke Alberti een luie stoel bij Velderhof. Die was wel duur, maar beviel me heel goed. ‘Hoe ouder, hoe luier.’ zegt mijn zelfbedachte spreekwoord. Dus ik voelde me jarenlang een goedzittende gepensioneerde vrijgezel. Laat ik nu vorige week iets te plomp neerploffen in mijn zetel en voelen dat ik scheef zat! Het kwam doordat de zijkant van mijn stoel was gaan uitwijken naar buiten en zich niet meer binnenboord liet trekken. Twee broers van me kwamen op mijn hulpgeroep aanzetten met het idee dat ze het euvel wel even zouden verhelpen. Nee dus, ze zijn er een hele ochtend mee bezig geweest -wel even koffie- maar het lukte niet het meubel in orde te krijgen. Ik zit nu op een gewone stoel en mijn ex-geliefde staat voor straf in mijn slaapkamer tot de vakmensen van de leverancier de deskundigheid van mijn broers komen overtreffen. Je maakt wat mee als je oud wordt!
Van Tillo
Als er een geestelijke of andere medewerkende van een (Nederlands) bisdom is overleden, krijgen collega’s en andere betrokkenen daarvan bericht per mail of op papier met daarin opgenomen een overzicht van de levensloop en een korte persoonsbeschrijving van de gestorvene. Deze week kreeg ik de rouwannonce van prof. dr. Gérard Van Tillo, die behalve aan enkele Nederlandse universiteiten als godsdienstsocioloog verbonden is geweest aan de indertijd bestaande theologische opleiding in Heerlen die een soort progressieve tegenhanger was van de conservatieve kerkelijke opleiding Rolduc. Als een van mijn leerlingen in Heemstede of Haarlem voelde voor een theologische opleiding, wist ik wel waarheen ik hem of haar de weg moest wijzen. Nog steeds kan ik de geïnteresseerden op dat gebied Van Tillo’s boeken aanraden: ‘Profeet of Profijt’ en ‘De Facademaatschappij’ (met cedille!). Jammer dat zijn richting en die van Heerlen de integratie in de Radbouduniversiteit niet hebben overleefd.
Lente?
De sneeuw in onze tuinen en op onze wegen en daken is intussen verdreven en verdwenen. Even snel en onverwachts als zij gekomen was. Ik kreeg van mijn buren intussen te horen dat er vanaf het jaarbegin al sneeuwklokjes en een enkele tulp of crocus te bespeuren waren tussen de struiken en het wat hogere gras. Lente? De wens is natuurlijk de vader van de gedachte, maar het plantje dat de hele winter bloemloos bij mij binnen heeft gestaan -een vetplantje- is zowaar ook aan het ontluiken. En zijn een paar gele bloemblaadjes uitgekomen en ook heel wat groene knopjes lijken me een teken van te verwachten leven.
Politiek
In deze weken -nu in Den Haag het politici-reces voorbij is- is men op de achtergrond van de politiek bezig met het zoeken en uitdagen van degenen die zich willen beschikbaar stellen om deel te worden van de komende regering. Iedereen hoopt dat het een samenwerkend en zo mogelijk vier jaren durend flink aantal deskundigen zal worden, die uit alle streken des lands afkomstig zijn. Mannen en vrouwen!
Hoevinudie?
GELLUKIG NIEUW JA !
(mwah)