Toos
Vorige keer heb ik u laten weten dat er uit onze maandagmorgengroep een was overleden. Reinhart Höhne-Sparborth, van wiens inbreng we menigmaal hebben geprofiteerd. Tot onze schrik is intussen uit ons midden uit onze groep ook Toos Schipper door de dood weggenomen: haar lichaam en haar geest waren al langere tijd ‘uitgedoofd’ zodat ze onze bijeenkomsten nog nauwelijks kon bijwonen, maar mede door de inzet met de auto door Reinhart wilde ze nog graag met ons blijven meedoen, tot het echt niet meer ging. Samen met haar inmiddels ook overleden vriend Ruurd de Vries was ze altijd trouw bij ons aanwezig en kon ze veel vertellen over het Hoornse en Zwaagse leven dat ze had meegemaakt en waarvoor ze zich op haar eigen manier had ingezet. Ze was heel godsdienstig en zal dankbaar zijn dat ze nu werd opgenomen in het bovenaardse.
De Poststraat
De reconstructie van de Hoornse Johannes Poststraat waaraan ons pand is gelegen en waaraan nu de voormalige Engelbewaarderskerk en het Uitvaartcentrum aan te vinden zijn, heeft langer geduurd dan we van tevoren hebben gedacht. En nog zijn er stukken van enkele toegangsstraten in behandeling. Er is wel een positief resultaat: de bestrating- en alles wat daar onder zit- is verbeterd (al heeft dat wel wat van de groenbegroeiing gekost) en het lijkt wel of de doorgang voor het verkeer royaler is geworden. Dat het zo lang duurde voor de versperringen voorbij waren, had te maken met het aanleggen van de vele verschillende kabels waarvoor de grond meermalen geopend moest worden. We hopen en verwachten dat alles achter de rug is als de wintertijd gaat aanbreken. De straat is wel meer een doorgaansweg geworden van buitenaf naar de binnenstad en het station, maar dat zal misschien de huizenprijs ten goede (?) komen.
Kapper
Vanmiddag ben ik weer eens naar de kapper geweest. Eigenlijk heb ik er een hekel aan als het weer zover is. Als kind al voelde ik met ergernis dat gepruts aan mijn hoofd en ook nu nog ervaar ik -hoe vriendelijk ze ook zijn- het inkorten van mijn intussen wit geworden hoofdhaar aan als een soort amputatie. Daar komt nog bij dat ook mijn snor, mijn wenkbrauwen, mijn oorharen en mijn nek niet gespaard blijven. Het eigenaardige is dat ik betrekkelijk graag naar de tandarts ga. Daar gaat het er tegenwoordig zo goed als pijnloos aan toe en ik heb het idee dat goed onderhoud van mijn gebit pijn voorkomt en ik altijd nog terug kan bijten. Mijn negatieve benadering van het kappersgebeuren zal wel op een jeugdtrauma berusten: tanden heb je nodig, haren niet.
Droogte
Niet alleen de tuinliefhebbers, ook de dieren en de planten worstelen met de droogte en de hitte die we doormaken. Het ene moment denk is: het is de klimaatverandering die ons die aandoet, het andere moment: we hebben dit heus wel eerder meegemaakt. Ik herinner me van vroeger dat we soms in de zomervakantie klaagden dat er zoveel plannetjes verregenden -onweer vond ik trouwens altijd spannend en ‘schuilen’ helemaal- en in de schoolweken vonden we soms dat het veel te bloedheet was om huiswerk te maken en niet te gaan zwemmen. Het weer is ons altijd de baas geweest. Een soort troost vind ik wel in het besef dat wij gelukkig niet in Afrika geboren zijn, want daar komen de meesten niet aan een gelukkig leven toe omdat ze in een dramatisch klimaat geboren zijn. Ik houd het erop dat in ons leefgebied de wisseling der seizoenen zich in het veranderende klimaat zal kunnen handhaven en dat er in de natuur niet al te zeer overdreven wordt.
Sport
Het wereldkampioenschap Voetbal is voorbij. Wij hebben hier met veel genoegen de televisieverslagen ervan gevolgd en elke volgende ochtend bij de koffie besproken. Vergeleken met de Tour de France is de spanning van dit internationale topsportgebeuren en het meeleven ermee intussen veel groter geworden dan die in vroeger jaren, maar de beelden van het landschap en de historische informatie die je -als de verslaggeving deskundig is- meekrijgt als je Tourtelevisiebeelden volgt, blijven voor mij een reden om elk jaar weer veel vakantiesaaiheid te overwinnen door een prachtige reis in mijn luie stoel naar Frankrijk. Natuurlijk wel met alle aandacht voor de successen van onze nationale toppers.
Hoevinudie?
Grijs haar is een teken van ouderdom, niet van wijsheid.
(Grieks spreekwoord)